EEN HOMO-EROTISCHE VEROVERINGSTOCHT

Eindhovens Dagblad, 1997
door Rinus van der Heijden

Zeven mannen, gekleed in korte, strakke broeken en t-shirts komen luidpratend aangelopen. Even lopen zij tellend in een soort ganzenpas, maar dan breekt er ruzie los. Ze gaan elkaar en zichzelf met opgerolde kranten te lijf en richten dan hun woede op een persoon, die op de grond licht. Is de vergelijking met de steniging van St. Sebastiaan ver te zoeken? Nee zeker niet als je wat verder in de voorstelling belandt. Die voorstelling heet simpelweg Truus Bronkhorst, Marien Jongewaard and Friends. De eerste twee tekenden voor de choreografie, de friends zijn zeven dansers, die een homo-erotisch onderonsje beleggen, dat steeds intiemer wordt en waarbij je je als kijker kunt afvragen of je in het theater bent of in een nevenkamertje van een dark room in een willekeurige gay-club.

Die sfeer maakt het nieuwste werk van Truus Bronkhorst en Marien Jongewaard echter wel tot een aparte belevenis. De zeven mannen bouwen onderling relaties op, leggen de basis voor andere en hangen enerzijds de stoere bink uit. Maar waar ze ook mee bezig zijn, dansen doen ze in alle gevallen.

De zeven dansers hebben veel techniek in hun bagage, die ze schreeuwend, krijsend en gillend aanwenden. Dat doen ze in duo's, soli en in groepsdansen. Waar het aanvankelijk nog lijkt op een choreografie voor zeven dansers, wordt de atmosfeer geleidelijk omgebogen tot een homo-erotische veroveringstocht. Als het dan zover is , doet de dans er niet zoveel meer toe, maar word je als kijker vooral getroffen door de intimiteit die de dansers onderling en naar het publiek toe oproepen.

Het ombuigen van dans naar sfeer verloopt via soms raadselachtige, dan weer heel duidelijke handelingen. Dansers die meermalen in twee bakken water hun haren bevochtigen; dansers die tongzoenen of op elkaar liggend liefdesbeetjes geven in de nek; dansers die het betere gooi- en smijtwerk beoefenen, dit laatste vooral om elkaars lichaam te kunnen aanraken. Veel choreografen hebben in de loop der tijden getracht dansend een verhaal te laten uitbeelden. Dat begon bij de makers van de grote, romantische balletten en loopt door tot op heden. De choreografie van Truus Bronkhorst en Marien Jongewaard is zo bijzonder, omdat zij als weinigen erin zijn geslaagd een situatie in dans te vangen en die als een gefilmd verhaal aan het publiek te presenteren. Hier worden geen vragen opgeroepen die het antwoord schuldig blijven. Hier wordt een van de waarheden des levens, een vorm van mannelijke seksuele geaardheid zomaar in al zijn facetten in een kunstvorm ondergebracht. Dat is slechts weinigen gelukt.

[ terug naar Truus Bronkhorst, Marien Jongewaard and Friends ]