Herten en Beren

De Standaard, 17-01-2002
door Elke Van Campenhout

Op het eerste gezicht lijkt MONGOOLSE DANSEN een vrij klassieke voorstelling. Mannen en vrouwen in zwarte stadskledij voeren technisch perfecte bewegingen uit. Mozart's Requiem houdt de voorstelling in zijn greep. Maar algauw duiken de weerhaakjes op.

Dan verschijnen vrouwen met geweien en mannen in berenbroeken. Een prima ballerina op pointes met een geweer. Een zwarte Christusfiguur met kaarsen in zijn bokshandschoenen. De klassiek aandoende vormentaal wordt uit haar hengsels gelicht.

Het speelvlak is afgelijnd met plastic coulissen. De aankleding is uiterst sober: een paar witte stoelen die komen en verdwijnen. Een danser begint een solo, of bijna een duet, met een staande micro. Zijn spel balanceert tussen onzekerheid en het virtuoze. Zijn energieke uitvallen keren telkens opnieuw terug naar een punt van aarzeling. Uiteindelijk draagt hij de microfoon het podium af, zonder een woord.

Bronkhorst en Jongewaard gebruiken zeer eigen beelden. De dans put uit de rijke ballettraditie, maar hier en daar sluipen er niet-westerse elementen in. Afrikaanse sequensen contrasteren met een reeks afgemeten jetes . Wild rondgehos staat naast esthetische en zuivere beelden. Door de gebruikelijke solo's, duetten, trio's en kwartetten loopt een vage verhalende lijn.

De animale verwijzingen zijn niet van de lucht. De vrouwelijke hertjes lijken soms opgejaagd wild. Ze worden doorgegeven van man tot man, gedragen als een jachttrofee. De mannen zijn haantjes, beren, dansers die hun plaats op de dansvloer opeisen.

Maar er is meer aan de hand. Een danser in vrouwenkleren laat zich vrijwillig over het podium schoppen. Een vrouw op pointes reikt met een geweer de hoogte in. Meer dan over de doordeweekse seksestrijd, staat het mannelijke in de vrouw en het vrouwelijke in de man in de kijker. En de inherente gewelddadigheid van beide seksen.
Zonder al te nadrukkelijk boodschappen te ventileren, is MONGOOLSE DANSEN een voorstelling over oorlog, over een eindeloos gevecht. Maar het is zeker ook een voorstelling over dans. Over de moed om een klassiek vocabularium te actualiseren zonder het te verloochenen. De voorstelling bevat prachtig vloeiende zinnen of vertraagde groepssequensen. Het zijn momenten waarop het ballet wordt teruggebracht tot zijn eenvoudigste en tegelijk effectiefste esthetiek.

[ terug naar Mongoolse Dansen ]