SOUL zou een parade van menselijke waardigheid zijn. Een programma voor al die zielen die hun hart uit hun lichaam hebben gezongen, gebeden en gedanst.Zegt het programma. Dat mag allemaal wel waar zijn, maar de nieuwste voorstelling van het duo Truus bronkhorst en Marien Jongewaard is toch voor alles een fantastische choreografie, een dansstuk waarin de hartslag van begin tot dik anderhalf uur later aan het einde aaneengesloten klopt, op hol slaat, soms even stil staat alsof de adem wordt ingehouden en weer met een stevige beat doortikt. Vol warmte en levendige opwinding, vol 'soul' inderdaad. Als in een lange adem worden beladen thema's als liefde en oorlog in dans vertaald.

De strijd tussen de seksen wordt markant verbeeld in een even mooi als pijnlijk duet waarmee Marc van Loon en Sylvie Huysman het stuk openen. Vernedering spreekt uit de dwingende hand waarmee hij in het haar van de vrouw grijpt en haar doet buigen, verzet daarentegen blijkt onomwonden uit het been dat zij krachtig tegen diens borstkas plant. Een dansthema dat -soms in veelvoud- zal terugkeren, wat het geheel een uitermate dwingende structuur geeft. Veel milder van aard is de gestileerde tangodans op Kagels accordeonklanken. En tragikomisch is vooral de scène waarbij een sprookjesachtig mooie prins met diamanten hart door twee clowns wordt belaagd. Magisch vooral is hoe de expressieve Ian Butler met zijn soepele torso en bezwerende armen een solo danst, onder het goedkeurend oog van Boeddha. Als zalf voor alle hartzeer fungeert de groepsdans van de mannen, die even langgerekt is als de Indiase raga waarop deze gezet is en die zijn vervoerende uitwerking niet mist. Gelukkig eindigt SOUL wel optimistisch, uitgelaten zelfs, op relaxte jazz van Miles Davis. Zelfs de dwingende mannenhand uit het begin blijkt dan een kameraadschappelijke aai over de bol te zijn.

SOUL is alleen al choreografisch een juweeltje, helder en sober als een echte Hans van Manen. Daarbij weten de makers zonder larmoyant te worden in de dans behoorlijk zware zaken aan te pakken. De sobere vormgeving, met uitgekiend licht en fraaie kostuums, werkt oogstrelend. En de dansers vertolken de choreografie met verve. Vooral Van Loon en Huysman bezitten een bijzondere uitstraling waarmee ze in het voetspoor van Bronkhorst treden. Met SOUL overtreft Bronkhorst zelfs haar formidabele THE FALL.

Met dank aan Jongewaard, Bronkhorsts rechterhand en mederegisseur.

[ terug naar Soul ]